Gecikmiş Məktubun Səsi

Şəhərin kənarında, boz binaların arasında yerləşən kiçik bir poçt şöbəsi var idi. Bu poçt çoxdan öz canlılığını itirmiş, rəfləri tozlanmış, pəncərələri zamanın nəfəsi ilə saralmışdı. Bura yalnız ildə bir-iki dəfə kiminsə yolu düşürdü. Şəfiqə bu poçta yeni işə düzəlmişdi. O, rəflərin üstündə qalan köhnə məktubları səliqəyə salarkən bir zərf diqqətini çəkdi. Zərf saralmış, kənarları əyilmiş, üstündəki mürəkkəb isə çoxdan solmuşdu. Üzərində yalnız bir söz yazılmışdı: “Anama.” Şəfiqə məktubu götürüb uzun-uzun baxdı. Poçt möhürü 1999-cu ilə aid idi. “Deməli, 26 ildir göndərilməyib”, — deyə düşündü. İçindən keçdi ki, bəlkə də, göndərənin anası çoxdan həyatda deyil. Amma məktubun taleyini belə yarımçıq qoymaq da ona çətin gəldi. Axşam evə gedəndə zərfi özü ilə apardı. Bir müddət fikirləşdikdən sonra məktubu açıb oxumağa qərar verdi. İçəridə balaca, çox səliqəli qatlanmış bir vərəq var idi: “Ana, mən sənə heç vaxt deyə bilmədiklərimi yazıram. Sənin yanından küsüb getdiyim gün elə bildim ki, azad olacağam. Amma insan azadlığı evdən qaçmaqda deyilmiş. Sən hər səhər mənə dua edərkən bunu anlamamışam. Əgər bir gün bu məktubu oxusan, bil ki, mən buradayam və qayıtmaq istəyirəm… Sənin dualarına hər zaman ehtiyacım var… Sənin oğlun, Murad.”

Şəfiqə məktubu oxuduqca ürəyində izaholunmaz bir ağrı hiss etdi. Bu sözlərdə həm həsrət, həm utanc, həm də ləngimiş sevgi var idi. O, məktubu yenidən zərfə qoydu və səhəri gözlədi.

Səhər poçt şöbəsinin qapısından içəri qırx yaşlarında bir kişi girdi. Yorğun baxışları var idi, sanki bütün şəhərin ağırlığını çiyinlərində daşıyırdı. Tərəddüdlə “salam” verib soruşdu:

— Bu poçt şöbəsi hələ də işləyir?
— Bəli. Nəsə lazım idi?

Kişi çətinliklə udqundu:
— Mən illər əvvəl burdan məktub göndərmək istəmişdim. “Anama” başlıqlı bir zərf burda qalmış ola bilər?

Şəfiqənin ürəyi sıxıldı. Kişinin adını soruşdu:
— Adınız?
— Murad… Murad Kərimov.

Şəfiqə yavaşca çəkməcəni açıb saralmış məktubu ona uzatdı.
— 26 ildir sizi gözləyir.

Murad məktubu əlində tutanda əlləri titrədi. O an gözlərində həm peşmanlıq, həm keçmişin ağırlığı, həm də gecikmiş məhəbbət parıldadı. Zərfi açmağa cəsarət etmədi. Boğazı düyünlənərək “mən” dedi:
— Mən anamı tapanda artıq gec idi. Bu məktubu heç vaxt göndərə bilməmişdim. Bir anlığa etdiyim səhv ucbatından öz anama illərlə həsrət qaldım.

Poçt şöbəsinə sükut çökdü. Murad oturub sakitcə pıçıltı ilə əlavə etdi:
— Mən anamı çox sevdim, amma bunu demək həmişə çətin oldu…

Şəfiqə onun qarşısındakı stula oturub asta səslə dedi:
— Məktublar bəzən ünvanına gec çatsa da, içindəki duyğular heç vaxt ölmür, Murad. O, sənin sevginlə yaşamışdı. Sən bunu bilməsən də…

Murad uzun illərdir ilk dəfə ağladı. O gün poçtdan çıxanda həyətə baxdı, göy üzündəki buludlar uzaqdan günəşə yol verirdi. Sanki kimsə onun içindəki yükü bir az yüngülləşdirmişdi. Evdə gecə yata bilmədi. Səhərin ilk işığı düşəndə şəhərin kənarındakı qəbiristanlığa getdi. Anasının məzarının önündə diz çöküb zərfi torpağın üstünə qoydu.
— Mən qayıtdım, ana, gec də olsa…

Külək zərfin kənarlarını tərpətdi: sanki torpağın altından kimsə cavab verməyə çalışırdı. Murad gözlərini yumub pıçıldadı:
— Sən məni bağışlamısan, bilirəm.

O gündən sonra Murad hər həftə poçt şöbəsinə gedirdi. Hər dəfə Şəfiqə ilə çay içib söhbət edir, poçtun həyətindəki balaca skamyada oturub həyatını yenidən qurmağa çalışırdı. Çünki bəzən bir məktub insanın bütün taleyini dəyişə bilirdi. Hərdən ən gec göndərilən məktub ən çox sağaldan olur…

Aytən Əliyeva

"Azərbaycan dili və ədəbiyyatı" ixtisası üzrə III kurs tələbəsi