Rənglər və sözlər

Yaz aylarıydı, ağaclar yeni-yeni çiçəklənməyə başlamışdı. Çiçəklənən ağaclar, quşların şirin nəğməsi, arıların vızıltısı yazın gəldiyini sevinclə elan edirdi.

Və bu gözəl ayda dünyaya bir qız uşağı göz açmışdı. Sanki yazda doğan günəş elə bu imiş. Evin ilk uşağı, ailənin ilk göz nuruydu. Onun baxışları işıltılı, həyat dolu və mənalı idi. Ox kimi qaşları, yay kimi qatlanan kirpikləri var idi. Sanki yazın bütün gözəllikləri üzünə yansımışdı.

Amma onun ən böyük qabiliyyəti sehirli dəyənəyində gizli idi. O, ətraf aləmin ahənglə rəqs edən rənglərini, duyğularını və bütün gözəllikləri sehirli dəyənəyi ilə kətana əks etdirirdi. Hər rəng bir hekayə, hər fırça toxunuşu bir duyğunu ifadə edirdi.

Bəli, bu qız uşağı böyüyərək öz rəngləri ilə dünyanı gözəlləşdirən rəssam oldu. Qızın evlərinin yanında kiçik və sakit bir park var idi. Bu park onun üçün həm ilham mənbəyi, həm də ruhunun sakitlik tapdığı yer idi. O, hər gün ora gedib rəsm çəkməyi çox sevirdi.

Bir gün bu parka yeni biri qonaq oldu. Bu qonaq qara şlyapalı, plaş geyinmiş gənc oğlan idi. Şlyapa və plaş üzərində fərqli bir cazibə yaradırdı — elə bil köhnə filmlərin birindən çıxmış bir obraz idi. Oğlan sakit addımlarla gəlib qızın qarşısındakı skamyada əyləşdi. Bəlkə də artıq qızın yeni ilham mənbəyi qarşısındaydı.

Bir anlığına ətraf sakitliyə büründü, sanki zaman dayandı — iki gəncin gözlərlə başlayan tanışlığının içində. Onları bir-birinə çəkən nəsə oxşar tərəfləri var idi. Bəlkə də onları birləşdirən elə sənət idi. Hər ikisi yaradıcı insan idi: biri rənglərlə danışır, digəri sözlərlə. Rəssam qız və yazar oğlan...

Artıq hər ikisinin də ilham mənbəyi bir-biri olmuşdu. Günlər bir-birini ötürdü, hər gün hər ikisi də eyni vaxtda, eyni yerdə əyləşirdilər. Hər ikisi də bir-birini danışdırmağa cəsarət edə bilmirdi. Ancaq dillər susur, gözlər danışırdı.

Günlərin bir günü hər ikisi fərqli yollarla gedərkən, eyni anda gözləri eyni divara ilişdi. Divarda poster asılmışdı: “Yaradıcı insanların birləşdiyi tədbir gecəsi.” Hər ikisi də öz aləmində düşündü: “Bəlkə mən də qatılım...” Onlar bilmirdilər ki, bu poster onların taleyini dəyişəcək.

Gözlənilən o gün gəlib çatmışdı. Hər ikisi eyni gündə, eyni saatda, eyni zalda olacaqlarından xəbərsiz idilər. Onlar sanki görünməz qırmızı bir iplə bir-birinə bağlanmışdılar. Hər kəs bir-bir öz əsərini təqdim edirdi. Oğlan rəsm əsərlərini incələyərkən birdən hər gün parkda gördüyü qızla qarşılaşdı. Onlar bir-birinə baxıb təbəssüm etdilər.

Oğlan özündə cəsarət toplayıb dedi:
— Bəlkə bir yerdə təqdim edək?
— Mənim üçün də xoş olar, — deyə qız gülümsəyərək təsdiqlədi.

Nəhayət, növbə bu iki gəncə çatdı. Qız qırmızı pərdəni qaldıranda, oğlan yerindəcə dondu. Bəli, qız hər gün parkda qarşısında oturan oğlanın portretini təsvir etmişdi. O, bəlkə də bu anı heç gözləmirdi...

Sonra oğlan şeirini oxumağa başladı. Amma bu, sadəcə bir şeir deyildi — hər misrasında o qızın gülüşü, baxışları və ruhu var idi. Qızın gözləri doldu. Bəlkə də zaldakı digər tədbir iştirakçıları onların bunu əvvəlcədən planlaşdırdıqlarını düşünürdülər.

Amma onlar bilmədən bir-birlərini yaratmışdılar: biri rənglərlə, digəri sözlərlə. Zal yavaş-yavaş boşalmağa başlamışdı. Amma hələ də onlar bir-birinə olan baxışlarını ayrıla bilmirdi. Hər şey sanki parkdakı kimi idi — sakitlik, bir az utancaqlıq, içdən doğan istilik. Oğlan gülümsədi, qız isə baxışlarını kənara çevirdi.

Hər ikisi də bilirdi — artıq nə rənglər, nə də sözlər eyni olmayacaqdı. Çünki indi onlar bir-birinin içində yaşayırdı: biri rəngdə, biri sözdə...

Sevgi deyilən anlayış, iki insanın bir-birinin xarici görünüşünə vurulması deyil, bir-birinə aid iki ruhun birləşməsidir. Və artıq bir-birinə aid iki ruh qovuşmuşdu.

Gültac Həsənova
NDU TEC Mətbuat xidmətinin əməkdaşı
"Təsviri incəsənət müəllimliyi" ixtisası üzrə II kurs tələbəsi